Parafie

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Msze Św.

Msze Św. w niedziele:
godz. 8:00, godz. 10:00, godz. 12:00, godz. 18:00 (Szprotawa)

Msze Św. w dni robocze:
godz. 7:00, godz. 18:00 (Szprotawa)

Msze Św. w święta zniesione:
godz. 7:00, godz. 18:00 (Szprotawa)

Księża

• ks. Dominik Kamiński - Proboszcz
• ks. Tomasz Dragańczuk - Wikariusz
• ks. Marcin Kubiś - Wikariusz
• ks. Ryszard Grabarski - Rezydent - Emeryt

Kościoły

• Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny - Szprotawa
• Podwyższenia Krzyża Świętego - Śliwnik
• Kaplica [bez wezwania] - Szprotawa

Historia parafii

Teren, na którym wzniesiono kościół był zasiedlony od niepamiętnych czasów. Początki powstania samego kościoła nie są jednak znane. Pewną i udokumentowaną wzmianką o istnieniu kościoła w Szprotawie posiadamy dopiero z roku 1260. W tamtym okresie kościół był jednonawową budowlą z kamienia i rudy darniowej, najprawdopodobniej przykrytą drewnianym dachem. Zachowały się znaczne partie pierwotnej bryły kościoła, które możemy oglądać zwłaszcza po stronie zachodniej i północnej. Kościół rozbudowano do trójnawowego w latach 1416 – 1423. Zapewne także w tym czasie powstała wieża, która służyła również jako refugium dla mieszczan. W roku 1516 wybudowano Kaplicę Ogrójcową i chór zakonnic. W aktach tak kościelnych i miejskich wciąż powraca zwrot „kościół naszej ukochanej Pani”. Maryja była bowiem patronką Szprotawy co znalazło swe odzwierciedlenie nawet na bitych w XIV wieku przez miasto monetach, gdzie na jednej ze stron umieszczona była róża, symbol maryjny. Liczne w dawnych czasach pożary były plagą małych i dużych miast. Szprotawa nie była wyjątkiem. Najgroźniejszy w skutkach pożar, który niemal doszczętnie strawił miasto, a co za tym idzie także kościół miał miejsce 19 czerwca 1672 roku. W odbudowie kościoła dopomógł Graf von Herberstein, który ufundował również nastawę głównego ołtarza. Miasto nie zostało jeszcze całkowicie odbudowane po pożarze z roku 1672, a 23 czerwca 1702 r. ponownie pogrążyło się w popiołach. Ofiarą pożaru padł dach kościoła, a część sklepień uległa uszkodzeniu. W roku 1810 na wniosek tutejszego magistratu i za zgodą arcybiskupa von Schimonskiego zlikwidowany został otaczający kościół cmentarz, którego mury i bramy zostały rozebrane, a plac obsadzono lipami i topolami. Dobrze zachowane płyty nagrobne wmurowano w ściany kościoła. W 1871 roku nauczyciel rysunku w Realschule Mayer namalował obrazy do ołtarzy: św. Jadwigi, Trójcy Świętej, św. Anny, Niepokalanej NMP oraz ołtarza głównego. Kolejne remonty i renowacje miały miejsce już po II wojnie światowej. Zmieniono dach, a wieżę pokryto nową blachą. Kolejna renowacja kościoła odbyła się w roku 1969. W latach 1972 – 2004 wymieniono czternaście mosiężnych żyrandoli i dziewięć kinkietów bocznych oraz ławki. Przy okazji wymieniono również zniszczone w czasie wojny witraże. Na miejsce dawnych zostało wykonanych dziewięć witraży figuralnych ze scenami z życia Jezusa i Maryi oraz dwa z wizerunkami patronów diecezji, św. Braćmi Męczennikami z Międzyrzecza. Ostatnia renowacja miała miejsce 1989 roku. Wiele prac wykonano także latach 2005 – 2019 miała miejsce wymiana dachu zniszczonego przez huragan 18 stycznia 2007 roku, konserwacja wieży, położenie nowej posadzki i wymiana instalacji elektrycznych. Przeprowadzono także badania archeologiczne i architektoniczne kościoła oraz zbadano i uporządkowano kryptę Magdalenek. Odnowiono trzy epitafia na ścianie wieży kościoła i trzy epitafia na ścianie południowej kościoła. Odrestaurowano ołtarz główny oraz 15 bocznych ołtarzy przywracając im pierwotny wygląd, odnowiono wnętrze kościoła i przeprowadzono renowację: figury św. Floriana, chrzcielnicy, konfesjonały i dwóch krzyży oraz Kaplicę Krzyża Świętego.